در جوامع ما این عقیده مورد قبول همگان بوده که عشق همچون کالایی است و در برابر عشق ورزی انتظار داشته ایم که حتما متقابل با آن از کسی که نسبت به او ابراز عشق و علاقه می نماییم، متقابلا چیزی (عشق و یا ...) را دریافت کنیم، و با وجود اینکه با احترام از عشق لیلی و مجنون و شیرین و فرهاد یاد می نماییم، لذا در واقع عشق فرهاد نسبت به شیرین را عملا حماقتی از سر جهل به شمار می آوریم.

   بر اساس گفته ی یکی از بزرگان، اگر ارزش آدمی بر اساس پذیرش دیگری باشد، این ارزش و اعتبار متعلق به دیگری است، نه شخصی که مورد پذیرش واقع شده است.

   حسی که مشروط به پذیرش دیگری برانگیخته شود و در صورت عدم پذیرش، آمیخته با یأس و احساس شکست و ناامیدی گردد، می تواند تظاهری از عشق باشد، اما در واقع عشق نیست.

   یک عاشق برای جلب رضایت معشوقش تلاش می نماید، اما وجود موانع فردی، موانع مشترک، موانع خانوادگی و اجتماعی نه تنها باعث کم رنگ شدن و از میان رفتن عشقش نمی شود، بلکه انگیزه ی بیشتر و بهتری را موجب می گردد تا بر سعی و کوشش هدفمندانه ی خود افزوده و مسیر بهتری را با گام های موثرتری و با سرعت و جهش، در راستای رشد و تعالی و موفقیت، در ابعاد گوناگون زندگی خویش، بپیماید.