یکی از مهمترین موانع طلوع و رشد و تعالی عشق، متعهد نبودن نسبت به عشق (عشق عشاق، عشق الهی و یا عشق ناشی از استعداد و نبوغ)، و یا تظاهر به تعهد می باشد.

   مثلا اگر من نتوانم در مقابل معشوقم تعهدی نداشته باشم و یا در ظاهر نسبت به
آن متعهد باشم و در واقع روابط غیر متعهدانه ی دیگری هم داشته باشم، بدین معنی است که من قادر به درک اثر زیاد "تعهد" برای موفقیت در عشق و زندگی نیستم و نمی توانم باطنا متعهد باشم.

   کسی که نسبت به خودش یا دیگری (زبانی یا عملی) متعهد می گردد و به راحتی حاضر است (با خواست قلبی خود)عهد و پیمان را زیر پا نهد، هیچ گاه نمی تواند واقعا نسبت به کسی قلبا متعهد گردد و یا عهد و پیمانی را که با خود بسته، واقعا جامه ی عمل بپوشاند.

   تعهد به معنی در بند و قفس نیست. تعهد نشانه ای از استحکام شخصیت یک انسان است. هنگامی که فردی برای شکوفایی استعدادهایش نسبت به خود متعهد می گردد، روزی در شمار یکی از نوابغ و دانشمندان برجسته ی جهانی قرار می گیرد. آنگاه که عشق، دو انسان را به عاشق و معشوق مبدل می سازد، اهمیتی ندارد که معشوق تعهدش را بشکند و خود سد راه رشد و تعالی و موفقیت خویش شود، یک عاشق همیشه متعهد است و این تعهد حتی اگر نتواند سد خود ساخته ی معشوق را بشکند، لیکن سدهایی فراتر و مستحکم تر از آن را خواهد شکست. و شاید یک عاشق در واقع بتواند سد معشوق را بشکند، لیکن عاشق کسی نیست که با زور سد معشوق را بشکند، باید به معشوق فرصت دهد که خود آگاهانه و با اشتیاق سد تعهد را فرو ریزد و این انتظار از سوی یک عاشق ممکن است خیلی به طول انجامد، لیکن با قلبی همیشه متعهد و عاشق و وجودی رو به سوی رشد و تعالی و موفقیت، در نهایت امکان پذیر است.