اگر از نظر طبیعی (و واقعی) به جهان بنگریم، در کل کره ی زمین بجز مرزهایی که دریا و خشکی را از هم جدا می کنند، حد و مرز دیگری همچون تقسیمات ملی - مذهبی ندارد. فرضا دو شهر، بر خلاف تقسیمات ظاهری، دو جزء از یک منطقه اند و همان گونه که این دو شهر می توانند تجزیه شده و به چندین شهر دیگر تقسیم گردند، به همان صورت هم می توانند با هم تلفیق شده و یک شهر واحد را به وجود آورند.

   کثرت تقسیمات، مرز اجتماعی ما را مشخص می کند نه اختلاف و مرز واقعی و طبیعی را. همچنین یکپارچگی واقعی و تبدیل چند شهر به یک شهر، نشانگر محو مرزهای اجتماعی اذهان و گسترش مرزهای اجتماعی در راستای پذیرش مرزهای واقعی و طبیعی است که باعث همبستگی، نزدیکی و یگانگی بیشتر ما می گردد.

   همانند موضوع مرزهای جغرافیایی که بر پایه ی نظام های اعتقادی، فکری و نژادی ما شکل گرفته اند، ما بصورت فردی هم دارای مرزهای روحی، اعتقادی، فکری، احساسی، جسمانی و محدوده ی متعلقاتمان می باشیم.

   هنگامی که از نظر روحی بتوانیم با فرد و یا افراد دیگری پیوند یافته و هماهنگ تر گردیم، متعالی تر شده و آنگاه که افکارمان با اذهان دیگران مشارکت می نماید، وسعت اندیشه می یابیم و لحظه ای که از نظر احساسی و عاطفی، مرز قلب و وجودمان شکسته شود (عشق لیلی و مجنون یا فرهاد برای شیرین) و یا آگاهانه این مرز را بشکنیم (عشق و انسان دوستی)، احساسات و عواطف ما وسعت یافته و در راستای پذیرش یگانگی که باعث شکوفایی عشق نامشروط و آزاد و نامحدود می گردد، بهشت یگانه ی وجود خود و دیگران را با تمام وجود درک می نماییم. و در این شرایط درمی یابیم که عشاق با وجود احترام به اعتقادات و قوانین مورد پذیرش اجتماع؛ تنها مرزی که محدوده ی جغرافیایی آنها را مشخص می کند، قلبشان است که آنهم دربر گیرنده ی محدوده ای است به پهنای کل کائنات.