زبان وسیله ای ارتباطی برای عموم است. اگر ما بخواهیم نیازها، توانایی ها، احساسات و افکار خود و دیگران را بیان کنیم، معمولا از زبان استفاده می نماییم، اما در واقع تأثیرات کلام ما، ناشی از نگاه و حرکات و لحن بیان ما می باشد.

   صرف بیان کلمات (همانند یک رُبات)، مجموعه ای از تعدادی واژه است که همچون یک صدای تکرار شونده (مثل صدای رفت و آمد اتومبیل و ...) در کل توجه ما را جلب نمی کند، (بجای بیان کلمات می بایست احساسات و اندیشه هایمان را بیان نماییم.)

   فرض کنیم شما می خواهید یک غذای خوشمزه که متشکل از سبزی و ادویه جات و ... است را آماده نمایید. آیا تا هنگامی که این مواد به اندازه کافی و متناسب با هم ترکیب نشوند، می توان خوراک خوشمزه ای تهیه نمود و آیا در صورتی که بجای مخلوط و پخته شدن، به تنهایی خورده شوند، می توان از آن به عنوان غذایی یاد کرد که می بایست از مخلوط شدن متناسب آنها و پخته شدنشان، تهیه می شد؟ بله صرف بیان کلمات و جملات هم، همانند بکارگیری مواد ارتباطی مجزا، ناهماهنگ و آماده نشده ای است.

   جهت بیان و ارتباط موثر لازم است که کلمات و جملاتمان را هماهنگ و متناسب با عمیق ترین احساسات و اندیشه هایمان درآمیخته و شاهد حرکات و نگاه گویا و موثر خویش در بیان و ارتباط با دیگران باشیم.

   همچون ظروف مختلفی که مواد در آن ریخته می شوند و غذا و خوراکی هایمان را در آن تهیه می نماییم، چندان مهم نیست که احساسات و اندیشه های ما با چه زبانی بیان می شوند (البته با در نظر گرفتن وفاداری و ارزشمندی ادبیات ملی).

   ظرف بیان (زبان کلامی) دو عاشق و معشوق شاید نسبت به هم متفاوت باشند، اما در آن ظروف متفاوت (با دو زبان مختلف)، مواد مشابهی ریخته می شود (اندیشه ها و احساسات یگانه ای توسط هر دو زبان عیان و بیان می گردد). و چه بسا دو ظرف مختلف (دو زبان متفاوت) موجب تنوع و تسریع در پخت و پز ما گردند (باعث تنوع و وسعت اندیشه و احساس و نیز تکامل و رشد و تعالی و موفقیت بیشتر و بهتر ما در زندگی فردی و مشترک شوند.)

   هنگامی که عشاق، با اکسیر عشق، بجای نفی زبان متفاوت همدیگر، هر کدام خود را صاحب دو زبان می داند و در واقع زبان و ادبیات یکدیگر را مکمل زبان و ادبیات خود به شمار می آورند، آنگاه مرز و محدودیت های کلامی کم رنگ و محو شده و بهترین راه ارتباطی عشاق، همدلی و ادراکی فراتر از قدرت کلمات خواهد بود و نه تنها با الهام و تله پاتی به تبادل عمیق ترین احساسات و اندیشه هایشان می پردازند، که با تک تک سلولها و ذرات وجودشان با هم در ارتباط می باشند. و این همان نیروی هسته ای سکس قلبی در مقابل نیرو و گرمای یک شعله ی کوچک سکس جنسی است.