عشق و امید (انتشار: 21/2/86 خورشیدی)

مستم بی تو و دریایی چند ...

عشقی در موج و شوری چند ...

نسیمی از نفست،

کاسه ای از اشکت،

کویری از خاکت،

گرمای وجودت در لحظه های سرد،

خانه بر دوش ...

خُنکی روح تو در سوزش وجود،

شیفته و شیدا و حیرانم،

خسته و مه گرفته بی تو ...

ای تو ...

قله ی عشق و امید من،

دستان سرد و مه گرفته ام را ...

و چشمان تاریک و بی فروغم را ...

عشق و روشنایی بخش.

تا که از خاکت،

تا آسمانت را ...

گل افشانی،

و روحم را در زیر قامتت ...

از جان بدر،

و آزاد و رها کنم ...